Caminhar pola cuberta dum barco abandonado e amarrado no porto.
Co seu cheiro a água pousada, coa ruína a se espalhar, com esse aquel de chao de mentira que sempre tenhem, sem possibilidade de que nada medre nas junturas. Fedelhar-lhe nos mandos oxidados, buscar-lhe fundo à capa de ferrugem, olhar o ceu e o casco e o mar e pensar algo ao respeito.
O tema é ler-lhe o livro de bitácora nas cordas enredadas, nas latas de aceite, nos restos das viagens. E pensar na volta ao mar, no rumo que lhe poderia ficar, na posta em marcha, nas surpresas da adega.
Coma o Calypso, coma o Hidria. Coma os avions que voltam ao céu.
Reencarnações mecánicas, está por ver até que ponto
nom podemos nós também renascer, e quantas vezes,
na mesma vida.


nesa foto hai algo en común cos meus poemas, hai unha intersección como un espacio pretérito ou abandonado, a visión terrible de comprobar o deletéreo paso do tempo, como contemplamos, impávidos, coa memoria vacía sen saber que meter nela, o que foi pasado, o que é morte, o que será nada… Vizoño ten moito diso, ben o sabes. Tal vez deses na clave para definir a alma do noso país, que se mata para morrer e nunca consigue chegar ó óbito último.
Comment by mansamino — December 20, 2007 @ 11:15 am
Conas! E eu pensando que eram uns barcos velhos!!
:D 
Sim ó, tes razom que algo temos nos olhos que coincide, bem o sabes.
A verdade é que do país, nom che sei bem ainda se anda a se matar so agonia lentamente por factores alheios. Ando a investigar.
Comment by São Tomé — December 20, 2007 @ 9:32 pm
Moitos beixos e un feliz 2008 da familia pelacha.
Comment by Tati — January 1, 2008 @ 9:39 pm